kuşlar söyledi

duru bebeğim ;
seninle telefonda konuşmaya bayılıyorum .......yanında olmayı tecih ederim tabii ama o kadar şeker konuşuyosun ki
ben konuşmayı uzun tutmak için elimden geleni yapmaya çalışırken
birden sıkılıp kapatıyorum annecim deyip konuşmayı sonlandırmasan bir de....

-bebeğim bugün deprem tatbikatı yapmışsınız yuva da
-nereden biliyosun anne
-kuşlar söyledi...
-........
gözümde canlanıveriyor hemen o güzel yüzün
şaşkın öpülesi bi surat
bu kuşlar söyledi yalanını da çok uzattığımı biliyorum ama ne yapayım çok eğlenceli...
biraz sonra çıkıyorum işten.... umarım trafik yoktur....
üstelik 2 gün izinliyim....
çok koklayıp çok öpeceğim seni...sıkılacaksın benden

giderek üzdü bizi zaman

zorlu günlerdi....
boşluğa dalıp giden gözler kadar
boşlukta asılı kalan sözcüklerin zamanıydı
günlerin gecelere karıştığı koridor günleriydi....
umutsuzluğun başını alıp gittiği
korku dolu bekleyişlerin
göz pınarlarımızda pusuda beklediği günlerdi
neyse ki
bitti

kanatlarının farkında olmayan kuş

kanatlarının farkında olmayan bir kuş gibiy mişim öyle dedi mert bir arkadaşım...
belki de haklı....
ama sadece onun görebildiği bu kanatlar ne işe yarayacak diye düşünmeden de edemiyorum işte!
yani evet belki de yapabileceğim çok şey var….yapmak istediklerim kadar en az!
Sanırım o kanatların gücü yok…sahibinin de cesareti….beni yüreklendiren bir konuşma oldu….gözlerimin içine bakarak bana inanarak söylendi her söz biliyorum….keşke ben de bu kadar inanabilsem kendime….
Bazan yalnız olmayı tercih etsemde
insanın samimiyetine inandığı dostlarının olması ne güzel diye geçirdim içimden
Ben tanrının bu konudaki cömertliğini nasıl inkar ederim
Etrafımdaki bu muhteşem insanları bana kendimi özel ve önemli hissettiren beni seven bu insanları karşıma çıkaran o büyük gücü inkar etmek olur bu….
bir zamanlar bir arkadaşımdan duyduğum bir sözü hatırladım şimdi;
herbirimiz tek bir kanadı olan kelebekler gibiyiz
birimiz , diğeri olmazsa uçamaz....
geçekten öyle belki de düşününce
herşey yerli yerinde ve yaşanacaksa yaşanıyor önlenemez bir biçimde….
ve birgün hiç tanımadığım biriyken seni bulmam gibi
ya da senin beni bulman gibi….
Acılarımızı, sevinçlerimizi yaşıyoruz sırayla
ömürümüzü dolduruyoruz
yaşam enteresan bir oyuna dahil etmiş hepimizi bazan küçük bir çocuğun heyecanı coşkusu bazan oldukça yaşlı yorgun bir bedenin bezginliği
yine de kendim olduğum için mutluyum…bu kocaman dünyanın içinde birbirimizi bulduğumuz için ne kadar şanslı olduğumuzu düşünüyorum şimdi…yani en azından ben öyle düşünüyorum….iyi ki varsınız!!!! 19/09/06