BÜYÜKADA'DA...

şimdi bu yollar da bu yaşlar da yürür ken neler geçti aklınızdan bilmem ama
ben görüntülerken sizi ufak ufak içim titredi..
bu yokuşu koşarak çıktığınız o günden bu yana neler geldi geçti değil mi..
anne ve babayı da andık
evi yuva yapan ne içindeki eşyalar ne de için de ki konfor evi yuva yapan
içinde ki insanlar:(
nasıl anlatayım ki içim de ki duyguyu sevgi minnet
tanıma şansım olmadı ama sanki tanıyor gibiyim ve çok seviyorum ikisini de.. sanırım bizi birarada görmek onları da mutlu etmiştir:)




ne iyi ettik te gittik di mi pınarım
az kaldı vazgeçiyoduk hava kasvetli die...

tuhaf bir büyüsü var adanın...yani her gittiğim de aynı duyguyla doluyor içim...
huzur....insan böyle bir yeşilliği
bu sessizliği bulunca
ne hissedebilir ki başka
hele bir de sevdikleri yanındaysa...

duru okul yolunda...

duru okul yolunda...duru yolun başında!
büyüdün de okula mı başladın canımın içi....
çok çok mutlu, şanslı ve başarılı ol e mi:))

senden daha heyecanlıydık biz....

sana emeği geçen hiç kimseyi unutma
kıymet bil bebeğim....cicianneni seni büyüten insanı el üstünde tut hep...bu annenin tek isteğidir senden..

ve zil çalar :)
coşkuyla sınıflarına çıkar bütün çocuklar....

zaman akıyor.....

ne kavuşmalar yaşandı üstüne ne özlemler......ilk ayrılık çok zor geldi çok çok!
duru geldi sinop'tan(uğur gitti aldı ve geldi....filmlerdeki kavuşma sahnelerini aratmayan bi kucaklaşma anı yaşadık havaalanında)
15 gün istanbul'da kaldıktan sonra tatilimizin kalanını geçirmek üzere bodrum'da aldık soluğu....bizim için herşey dahil bir tatil:))pınarımın evinde!....mutluluk bu! mutluluk ailemle beraber olmak
günün ışığı yattığmız odaya dolarken
gözlerimi yemyeşil bir ağacın dallarına açmak mutluluk:))
duru'yu bırakıp istanbul'a dönme kısmı sanırım bu sefer antrenmanlı olmamızdan da ötürü o kadar germedi bizi...
yani en azından ağlamadım :)
ama özlem hat safhada....
22'si sabahı kavuştuk kızımızla..pınarım getirdi bu sefer kızımızı bize:)


dün yepyeni bir başlangıç yaptık...:))
onu da ayrıca yazacağım:))