inanmak üzerine

17 ağustos depremi olduğunda biz daha 2 aylık evliydik......çok korkmanın ve yitip gidenlere üzülmenin dışında şanslıydık.
o gece kendi kendime şöyle demiştim;
'tanrım uğur'u karşıma çıkardığın için bugün onun yanında olabildiğim için sana şükürler olsun'
bazan sabırsız
çekilmez
huysuz küçük bir kız gibi davranıyorum hayattaki en önemli şeyin
o sırada tamamen önemsiz küçücük bir sorun olduğuna inanan küçük bir kız çocuğu....
bu kadar zor denklemi olmamalı hayatın
yani sevdiklerimiz yanımızdaysa ve
sarılabiliyorsak onlara sımsıkı
ne mutlu bize...
üstünden gelemeyeceğimiz sorun
gidemeyeceğimiz yol
başaramayacağımız iş yok
buna inanıyorum
sana ve sevgimize inanıyorum.....